رفتن به محتوای اصلی
تماس : 09123087492 - شبکه های اجتماعی : 09031955109 info@ahmadcarpets.com

فرش دستباف شهری فرش عشایری بافت فرش روستایی بافت

فرش های دستباف ایرانی به سه دسته اصلی تقسیم می شوند:

۱- فرش های عشایری: مربوط به عشایر کوچ رو هستند که شغل اصلی دامداری دارند و با استفاده از پشم بدست آمده از دام های خود برای مصرف خودشان به تولید دستبافته های پرز دار و بدون پرز اقدام می کرده اند. این سبک فرش ها اکثرا ریشه پشمی هم داشته اند و طرح ها ذهنی بافت بوده است. نمادهایی از اعتقادات در بافته های این عشایر وارد می شده است. باستان شناسان می گویند بسیاری از طرح های تکرار شونده ریشه در اساطیر دارد و به نوعی طلسم های طلب خیر هستند. فرش دستباف پایدارترین نوع ایجاد طلسم خیر بوده است. فرش ها بیشتر ۲۰ تا ۳۰ رج دارند

۲- فرش های روستایی بافت: فرش های روستایی بافت در مناطق یکجانشین که اغلب شغل کشاورزی و دامداری در کنار هم در جریان بوده شکل گرفته است. معمولا چله ی نخ پنبه ای دارند و هر منطقه و روستا طرح اصیل خود را داشته است. طرح ها استاندارد شده بودند و گاهی اورنک یا یک چهارم طرح توسط استادکار بافته می شده است و سایر بافنده ها از روی آن به تولید کامل فرش اقدام می کرده اند. فرش ها بیشتر ۲۵ تا ۳۵ رج دارند.

۳- فرش های شهری بافت: به مرور به جای پیدا کردن فرش های نفیس ایرانی به کاخ ها و زندگی طبقه اشرافی، نمونه های نفیس تر و پر هزینه تر مشتری پیدا کرد. تمامی هنرهای ایرانی از قبیل نگارگری و مینیاتور و کاشیکاری به مرور به طراحی های مناطق مختلف کشور ورود پیدا کردند. فرش ها به مرور ریزبافت تر شدند و از ۳۵ رج تا گاهی بیش از ۷۰ رج (تعداد گره در ۷ سانت) تولید شدند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بازگشت به بالا